Kracht en zwakte
Deze opnieuw niet aangevraagde en dus niet toegelaten manifestatie leek even abrupt te eindigen. Een blonde dame in politie uniform wou de deelnemers laten ophoepelen. De recherche van dienst bemiddelde en het feestje kon doorgaan.
Dit incidentje wijst wel op een groeiende ergernis van uit de politie en het stadsbestuur, die Occupy-Antwerp tot hiertoe gedoogde. De beweging heeft geen organisatie, geen ‘verantwoordelijke’, iedereen is leider. Moeilijk te bevatten voor flikken die met regeltjes leven. Die geen idee hebben wat het grondwettelijk recht op vrije meningsuiting, vergaderen en betogen inhoudt.
Dat heeft ook de georganiseerde linkerzijde niet. De duidelijk anarchistische, basisdemocratische kenmerken van het wereldwijd gevolgde #occupywalstreet is haar vreemd, zit niet in de genen. De Occupy-beweging heeft dan ook geen statuten of aanbeden voorzitters. Dat is haar kracht en ook haar zwakke schakel.
Anarchistisch infuus
Op DeWereldMorgen.be zegt Nico Carpentier : ‘ Het vraagt misschien enige reflexie om de socialistische ideologische basiswaarden van hun laag stof te ontdoen. Bovendien is een extra infuus van uit de anarchistische theorie nodig, omdat daar (crusiale invullingen) van de basiswaarden van vrijheid, autonomie en participatie gevonden worden die een gedegen tegengewicht kunnen vormen voor de (neo)liberale varianten van egocentrisch vrijheidsdenken en de gecelebreerde individuele relatie tussen burger en staat’.
De mediasocioloog (VUB en KUB) Carpentier publiceerde dit artikel oorspronkelijk in het oktober nummer van Samenleving en Politiek, een sociaal democratische denktank verwant aan de SP.A. Hij neemt de anarchistische filosofie en politiek van directe actie serieus. (‘Hoe linkse ideologie communiceren?) (1)
Het basis democratische anarchisme van ondermeer Occupy-Antwerp heeft haar achillespees. Dit is allemaal wel ‘leuk’ trachten de media er in te hameren, maar wie vertegenwoordigen deze ‘marginalen’ ? Goede vraag. De verschillende Occupy-acties in honderden steden, maken deel uit een mondiale bewustwording van de 99%.
Het is een massa beweging waar in de VS de vakbonden en belangrijke kunstenaars bij aansluiten. Ze vormt een gevaar , de agressie van de ‘gewapende arm’ van de staat neemt toe. Infiltratie en provocaties zijn aan de gang.
Het virus van de Occupy-beweging verspreidt zich door de ganse stad Antwerpen en wordt onderhuids begrepen door velen. Occupy-Antwerp zal zich als een olievlek verspreiden.(Bekijk hier een twintigtal video’s) (2)
Egocentrisch denken
Zowel in de Arabische landen, de VS, Zuid-Europa en nu ook in Noordelijk Europa hebben ze hun specifieke kenmerken. De strijd van de Grieken is in handen van links, van de vakbonden. Deze strijd is niet ‘leuk’ maar keihard. In al hun diversiteit zijn deze opstanden anti-kapitalistisch, tegen de terreur van de vrije markt en gericht en zoals Nico Carpentier zegt, een alternatief : ‘ … voor de (neo)liberale varianten van egocentrisch vrijheidsdenken’, waarop de Antwerpse politici Bart de Wever (N-VA) en Patrick Janssens (SP.A) geilen.
De derde editie van Occupy-Antwerp lokte de harde kern van dertig. Er was een praatgroep die de relatie met vakbonden, partijen,religieuze strekkingen besprak, ‘ideologieën’. Men was het er over eens dat deze organisaties meer dan welkom zijn. Net als in heel de Occupy-beweging bestaat er echter een terechte afkeer van linkse partijen die nooit geleerd hebben hoe tactvol solidariteit te betonen, zonder te recupereren, te domineren, zieltjes te willen winnen.
Van rechtse en ultra rechtse organisaties – zoals het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond Antwerpen (KVHV) – is weinig recuperatie te verwachten. Het KVHV sprak zich duidelijk uit tegen het ‘communistisch complot’ dat Occupy zou zijn. Deze studenten steunen onvoorwaardelijk het kapitalisme. Een geruststelling.
Tot profijt van iedereen
Zullen ze het ooit leren, die radicaal linkse centralistisch georganiseerde partijtjes, met hun archaïsch collectivisme ? Het is een realiteit dat ook binnen Occupy-Antwerp hierover vragen blijven bestaan. Het bleek evenwel duidelijk dat men begreep zich best niet te isoleren van de middenklasse en haar structuren, vooral de vakbonden. Ook met hen moet de discussie aangegaan worden tot meerder profijt van iedereen.
Op de eerste Occupy-Antwerp was die middenklasse, die tengevolge de strapatsen van die 1% het water tot aan de lippen voelt stijgen, opvallend present. Ook nu was ze er, maar bestond de meerderheid uit diverse gehaaide activisten die Occupy-Antwerp op amper drie weken aan mekaar smeedde. Dat is een prestatie. Dat is een basis voor de toekomst. De gespreksgroepen vormen een doorlopende ‘universiteit van de straat’. Doorheen de actie leert men.
Van uit de groep werd besloten dat iedereen naar vermogen zijn gekende contacten in vakbonden, partijen, religieuze groepen, bij kunstenaars aanspreekt. Een vakbonds militant zou #Occupywalstreet op een congres brengen. Anderen contacteren de protestantse en katholieke kerken. Het middenveld wordt opnieuw gemotiveerd.
Present op zaterdag 12 november
Besloten werd maandag deel te nemen aan het verzet tegen het rooien van volwassen bomen op de Keyserlei.(hoek De Keyserlei Quellinstraat om 08u30)
Facebook: Geen bomenkap De Keyserlei: http://www.facebook.com/event.php?eid=180364908716464
De vierde Occupy-Antwerp heeft plaats op zaterdag 12 november ’11 om 15u. Ditmaal terug op de Groenplaats!
Occupy Antwerp of Facebook: http://www.facebook.com/OccupyAntwerp?ref=ts
Forum: http://occupyantwerp.bbforum.be/
1 – ‘Nico Carpentier’ www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/11/03/hoe-linkse-ideologie-communiceren
2 - ‘Video’s Antwerpse acties’ : Hier
